حالة الطفولية

● حالة الطفولية / عرفان و تصوف / فارسی hālat-ot tofūlīya سهروردی، یحیی بن حبش، 549؟ - 587 ؟ قمری sohravardī, yahyā ebn-e hebaš (1155 - 1192) شیخ شهاب می‌گوید روزی که طفل بودم جماعتی از طفلان را دیدم که به مکتب می‌روند تا درس بخوانند از آنان پرسیدم کجا می‌روید گفتند مکتب. در تعقیب آن چند سؤال دیگر کردم تا به علم رسیدم آنان گفتند باید از استاد ما سؤال کنی. من بر آن شدم تا از استاد آنها بپرسم. روزی گذارم به استاد آنها رسید از او پرسیدم. او روزها مرا تعلیم داد و علم آموخت. شهاب الدین در این علم آموزی از علم حصولی به علم غیر حصولی می‌رسد و از مکتب ذوق و منبع آن دم می‌زند و مشاهدات صوفیان را باز می‌گوید. (عبدالله انوار) آغاز: در طفولیت بر سر کوئی چنانکه عادت کودکان باشد بازی می‌کردم. کودکی چند را دیدم که جمع می‌آمدند، مرا جمعیت ایشان شگفت آمد. انجام: ازرق پوشان که بس فراوان باشند ×× صوفی صفتان میان ایشان باشند / کایشان همه تن باشند از جان خالی ×× و آنان چکنی تن که همه جان باشند چاپ: مجموعه مصنفات شیخ اشراق، جلد سوم، به تصحیح دکتر سید حسین نصر (تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 1380 (چاپ سوم)) [ دنا 475/4]