حاشیة البهجة المرضیة فی شرح الالفیة

● حاشیة البهجة المرضیة فی شرح الالفیة = التعلیقات الصالحیة علی شرح الالفیة / نحو / عربی ḥāšīyat-ul bahjat-il marḍīyya fī š.-il alfīya = at-ta‘līqāt-uṣ ṣāliḥīyya ‘alā š.-il alfīya احسائی، محمد صالح بن ابراهیم، ق 11 قمری aḥsā’ī, mohammad sāleh ebn-e ebrāhīm (- 17c) وابسته به: البهجة المرضیة فی شرح الالفیة = شرح الفیة ابن مالک = شرح الخلاصة فی النحو؛ سیوطی، عبدالرحمن بن ابی بکر (849-911ق) تاریخ تألیف: شنبه 19 رمضان 1073ق ابن مالک نحوی (-672ق)، ارجوزه‌ای در نحو نگاشته است به نام «خلاصه» که ملخص کتاب کافیه خودش است و از آن رو که مشتمل بر هزار بیت است به «الفیه» شهرت یافته است و چون جامع مقاصد عربیه و محل توجه اکابر در دیار عرب و عجم بوده است، شروح و حواشی متعددی بر آن نگاشته شده از جمله شرح جلال الدین عبدالرحمن سیوطی که به نام «البهجة المرضیة فی شرح الالفیه» موسوم است. محمد صالح بن ابراهیم بن حسین احسائی بر این شرح، توضیحاتی نگاشته و تعلیقاتی بر آن افزوده است و به نام «التعلیقات الصالحیه علی شرح الالفیه» موسوم گردیده که همین کتاب باشد و از آغاز تا افعال قلوب را دارد. شرحی است مزجی. مطالب تحت عنوان «قال الناظم» و «قوله» از شارح و بعد توضیحاتی از مؤلف آمده است. در آن از قاموس و محی الدین نووی و دوانی و شیخ مشایخنا عصامی و جوهری و شیخنا برهان الدین بن حسن و ابهری یاد شده است. نویسنده از برادران اهل سنت بوده است. آغاز: بسمله احمدک یا من رفع من انخفض لعز جنابه و میزه بان جعله من جمله ... اما بعد فیقول الفقیر الی مولاه الکریم محمد صالح بن ابراهیم بن حسین الاحسائی و فقه الله تعالی للعمل بمرضاته و الهمه سلوک ... [الاوقاف العامة موصل 122/4]