الاجوبة المرضية عن ائمة الفقهاء و الصوفية

● الاجوبة المرضية عن ائمة الفقهاء و الصوفية / عرفان و تصوف / عربی al-ajwibat-ul marḍīyya ‘an a’immat-il fuqahā’ wa-ṣ ṣūfīyya شعرانی، عبدالوهاب بن احمد، 898 - 973 قمری še‘rānī, ‘abd-ol-vahhāb-e-bn-e aḥmad (1493 - 1566) کتابی است دارای «مقدمه»، ده «باب» و «خاتمه»: مقدمه در باب معرفی صوفیه و عرفا؛ باب 1. در بیان این که تصوف خارج از شریعت نیست بلکه حقیقت شریعت است؛ 2. در بیان جهل کسانی که فکر می‌کنند مشایخ سلف صرفاً متعبد بوده‌اند و از مقامات طریق عارفین بهره‌ای نبرده‌اند؛ 3. در این باب که حقیقت و شریعت دو امر متلازم اند؛ 4. در این که قوم در طریق شریعت به درجه اجتهاد مطلق می‌رسند تا به علم الحقیقة دست یابند و سپس به علم الیقین و عین الیقین و حق الیقین دست می‌یابند؛ 5. در اصطلاحات صوفیه؛ 6. درباره صوفیه و اعمال و علوم آنها و مدح آنها و طریقه ایشان به خصوص محی الدین ابن عربی؛ 7. در این که انکار بعضی از صوفیه توسط فقها به واسطه مصالحی بوده است و فقیه در انکارش معذور و مأجور است؛ 8. در سبب این که صوفیان علوم خود را به رمز بیان می‌کرده‌اند؛ 9. در تأویل کلماتی که به محی الدین ابن عربی نسبت داده می‌شود و نیز احوالی که بر دیگر صوفیه واقع می‌شده است؛ 10. دلیل این که صوفیان به عبارات مغلق سخن می‌گویند و افعالی را انجام می‌دهند که غالب مردم دلیل آنها را نمی‌فهمند؛ خاتمه در بیان جمله‌ای از احوالی که توسط آنها صوفیان از فقها تمییز داده می‌شوند. مؤلف معتقد است که کتاب او در نوع خود بی نظیر است و از خداوند می‌خواهد وی را از شر دسائس حاسدین حفظ نماید، زیرا ظاهراً کتاب قبلی وی را که «البحر المورود فی المواثیق و العهود» نام داشته بعضی «حسده» تحریف و در جامع الازهر و غیره توزیع نموده‌اند که با زحمت توانسته نکات تحریفی را به خلایق نمایانده و از ذهن ایشان بزداید.