جلوات ناصری

● جلوات ناصری = جلوات الاولیاء = تجلیات سلطانیه / عرفان و تصوف / فارسی jalavāt-e nāserī = jalavāt-e owlīyā’ = tajallīyāt-e soltānīye اصفهانی، محمد اسماعیل بن محمد جعفر، ق13 قمری esfahānī, mohammad esmā‘īl ebn-e mohammad ja‘far (- 19c) اهدا به: ناصرالدین شاه قاجار (1264-1313ق تاریخ تألیف: پیش از 1295ق در توحید و پیامبری و ولایت و قضا و قدر و جبر و تفویض و بدا، با دیدی صوفیانه، به نثر آمیخته به نظم و «حکایت»ها، با سربندهای «جلوه» بی شماره، نگاشته است: «جلوه. بدانکه هستی را مفهومی است، و حقیقت مفهوم هستی عبارت است از ... جلوه. استقامت صراط هر کس عبارت است از رجوع او به اسمی که مظهر او واقع شده ... جلوه. هستی او پیدا از هستی سایر اشیاء است، زیرا که ...» (احمد منزوی) آغاز: بسمله، سبحانک اللهم یا من تحیرت العقول فی کنه ذاته، فتجلی ... اما بعد، چون مسئله توحید از اشرف مسایل الهیه و اهم مقاصد ایمانیه ... لهذا به خاطر حقیر محمد اسماعیل بن محمد جعفر الاصفهانی انجام: و پنهان می‌شود صوری که محتجب بود معانی در آن صور چنانکه اشاره به آن شد در بیان قوس نزول و صعود و این است معنی آخرت وان الدار الإخرة لهى الحيوان تمة الرسالة. [الذریعه 127/5 «جلوات ناصریة»؛ رجال اصفهان، تذکرة القبور 52؛ فهرستواره منزوی 128/6]