جامع الفوائد

● جامع الفوائد / ادبیات / فارسی jāme‘-ol favā’ed شیدا، عبدالله نوازش علیخان، ق 12 قمری šaydā, ‘abd-ol-lāh navāzeš ‘alīxān (- 18c) تاریخ تألیف: 14 ربیع الثانی 1185ق در دستور زبان فارسی با شواهدی از شاعران معروف، که به درخواست بعضی از دوستان در یک «مقدمه» دارای فوائد و سه «قانون» و یک «خاتمه» نگاشته: مقدمه: در ذکر فصاحت زبان فارسی؛ قانون 1. حروف مفرده و تبدیل حرفی به حرفی؛ قانون 2. حروف مرکبه؛ قانون 3. قواعد جلیله و فواید جمیله؛ خاتمه: در توصیف آنچه کاتب را از دانستن آن گریز نیست. تخلص مؤلف گویا شیداست. نظم: بیا شیدا که اتمام کتاب است ×× سخن را از اطالت اجتناب است / به بخشا جرمم ای غفار سرمد ×× بختم انبیا یعنی محمد / صلی الله علیه و آله. آغاز: ابداری لئالی سخن سخن سنجان و رنگ افروزی جواهر معنی معنی پروران جملگی ستایش خورشید ستایش پادشاه است