اجازة لنجیب الدین محمد

● اجازة لنجیب الدین محمد / اجازات / عربی ijāzat-un li-najīb-id-dīn muḥammad بحرانی، صالح بن عبدالکریم، - 1098 قمری bahrānī, sāleh ebn-e ‘abd-ol-karīm ( - 1687) اجازه‌ای است به نجیب الدین محمد که در پایان شرح اربعین بهائی نوشته شده و گویا بحرانی پس از اینکه نجیب الدین شرح اربعین را تا پایان پیش او خوانده است این اجازه را به او داده است. مجیز خود از شیخ بهایی اجازه داشته و در این اجازه از آن یاد می کند واین اجازه بخط خود مجیز است. آغاز اجازه: بعد حمد الله تعالى على حسن آلائه و صلوته على اشرف انبيائه وكمل اوليائه انجام اجازه: بالقيود المعتبرة فى اجازتى من الاحتياط و كتب داعيه اقل خلق الله تعالى صالح بن عبد الكريم البحراني في ثامن عشرين شهر رمضان سنه 1178 [در فهرست چنین است، احتمالاً 1078 باشد] سائلامنه الدعا في اوقاته حامدا مسلما مصليا.