جامع الحکایات

● جامع الحکایات / داستان / فارسی jāme‘-ol hekāyāt بروجردی، فضل الله بن عبدالله، ق 13 قمری borūjerdī, fazl-ol-lāh ebn-e ‘abd-ol-lāh (- 19c) حکایت‌هایی است که مؤلف در سن هفتاد سالگی از متون فارسی جمع آوری و تحریر نموده است. ترتیب کتاب مشوش و خطبه‌ای که مؤلف ایراد نموده عاری از فائده و معنی است. در مقدمه بیانی از طوایف اجنه و شیاطین آورده و بعد توضیحی درباره فرق آدمیان داده، سپس قصه‌هایی را برای پند و اندرز آورده است. داستان‌ها کوتاه و از نظر ادبی و نثر فارسی در حد پائینی می‌باشند. عنوان داستان‌های ذکر شده در این کتاب عبارتند از: حکایت سلطان محمود غزنوی و حامد و رفیق، حکایت پادشاه حلب، حکایت پادشاه نیکو سیرت فارس، سخن در قضا و قدر، حکایت پادشاه روم، در فواید کتمان سر، حکایت پادشاه کشمیر، حکایت شقالی از هندوستان، حکایت زن و رفیق پسر، حکایت هاروت و ماروت، حکایت قاضی بصره، حکایت پسری از قزلباش و دختری از براهمنه هند، حکایت پادشاه و زن جمیله، حکایت حضرت عیسی با حضرت موسی، حکایت دریا نوردان، حکایت فرمان فرمایان، حکایت شاه عباس، حکایت یک زن بیوه.