التقية المنطقية

● التقية المنطقية / منطق / عربی at-taqīyyat-ul manṭiqīyya موسوی، محمد بن ابی الحسن، 963 - 1043 ؟ قمری mūsavī, mohammad ebn-e abe-l-hasan (1556 - 1634) وابسته به: کبری در منطق = الرسالة الکبری فی المنطق؛ جرجانی، علی بن محمد (740-816ق) ترجمه عربی است از رساله «کبری فی المنطق» سید شریف جرجانی، با افزودگی هایی از مترجم، که برای تدریس منطق به فرزندش محمد تقی، این رساله را ساخته است. این رساله را مؤلف در دهه هشتم عمر خود در 75 سالگی در سال 1001ق مطابق لفظ «راض» و «رضا» تألیف نموده است [این تاریخ با جمع تاریخ ولادت و سن مؤلف در هنگام تألیف تطبیق نمی‌کند]. مؤلف در آغاز این رساله می‌گوید که قبل از این رساله رساله شمسیه و صدریه را در علم نحو برای دیگر فرزندانش تألیف نموده است. نسخه‌ای دیگر از این کتاب در کتابخانه حسینیه کربلا موجود است. بروکلمان از این نسخه حسینیه کربلا یاد کرده اما درباره مؤلف آن دچار اشتباه شده و آن را تألیف سید محمد مهدی بن سید حسن بن سید احمد قزوینی حلی نجفی (م-1222-1300) دانسته است. آغاز: بسمله حمدت الله بالمنطق الفصیح و شکرته بالتصدیق الصحیح ... اما بعد لما كانت الشفقه عى الطالبين من خصائص المؤمنين و سألنى الولد العزيز محمد تقى ابقاء الله تعالی و رزقه حلاوة علوم الدين حين ارادان يقرء رسالة في المنطق و قد الفت لاخوانه رسالتی الشمسیه ... فحقيق ان نسيمها بالتقيه ... اعلم ان للانسان قوة دراكه ينتقش فيها صور الاشياء كما في المرآت لكن لاتحصل الا بعض المحسوسات و تحصل فی قوة مدركه الانسان صورالمحسوسات و المعقولات ... انجام: و فيه فائدة اخرى و هى التاريخ كما فی راضی و رضا و فرغت من تأليفه في تاريخ اشرنا اليه في ثلث كلمات و من كتابته فى اواخر الفصل فاني في وسط عشر الثمانين مستعينا بفضل رب العالمين و انا الراجى ... معز الدين محمد بن ابى الحسن الموسوى وفقني لما يرضاه و بشرنى فى حیوتی بقوله. و ادخلی جنتی. [دنا 278/3؛ الذریعه 405/4]