تفسیر سورة الفاتحة

● تفسیر سورة الفاتحة = تفسیر سورة الحمد / تفسیر / عربی tafsīr-u sūrat-il fātiḥa = tafsīr-u sūrat-il ḥamd صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم، 979 - 1050 قمری sadr-od-dīn-e šīrāzī, mohammad ebn-e ebrāhīm (1572 - 1641) تفسيری عرفانی-فلسفی از سوره حمد است؛ شامل معارف الهی و نکات عرفانی، اشراقات فلسفی، بیان اسرار و معانی حروف. در بعضی از نسخه‌ها به همراه سوره بقره یا دیگر سوره‌های تفسیر شده توسط ملا صدرا، استنساخ شده است. آغاز: سورة الفاتحة المسمى بام القرآن لاحتوائها على مجامع المعانى التى فى القرآن و سورة الكنز و الواقية و سورة الحمد و المثانى لانها يثنى فى كل صلاة و لانها نزلت مرتين لماقيل انها نزلت بمكة مرة و بالمدينة اخرى انجام: و اذا قال صراط الذين انعمت عليهم زال عنه كفر و اذا قال غير المغضوب عليهم و لا الضالين اندفعت بدعته و اذا زالت عنه الاخلاق الستة التى هى مجامع الشرور كلها زال عنه حجابه و بعده عن جناب القدس چاپ: طهران، سنگی، 1322، رحلی، 1+41ص (اسرارالآيات و انوار البينات: صص2-41)؛ تفسير سورة الفاتحة: شیراز، سنگی، 1332، رحلی، 69ص [کتابشناسی جامع ملا صدرا 35؛ دنا 152/3 (20 نسخه)]