تفسیر سورة الاخلاص

● تفسیر سورة الاخلاص / تفسیر / عربی tafsīr-u sūrat-il ixlāṣ موسوی تنکابنی، محمد مهدی بن محمد جعفر، ق13 قمری mūsavī tonekābonī, mohammad mahdī ebn-e mohammad ja‘far (- 19c) دومین تفسیری است که مؤلف بر این سوره مبارکه نگاشته و بار اول با سوره فاتحه به‌گونه‌ای دیگر تفسیر کرده بود. در این تفسیر که از احادیث استفاده شده بعضی از اسرار و بواطن سوره را بیان می‌کند و در پایان روایاتی در فضل سوره و ثواب قرائت آن نقل می‌نماید. این موضوعات در این رساله مورد بحث قرار گرفته گرچه خود مؤلف عنوانی بدان نداده است: بیان بواطن بسمله، شبهة حول علمه و قدرته تعالی، انفذية علمه تعالی، محمد(ص) بسملة الکتاب التکوینی، اسرار حول ضمیر «هو»، الفرق بین الاحد و الواحد، وجوه تسمية سبحانه «الله الصمد» بدل «هو الصمد»، انواع الشرک الثمانية و هذه السورة نفاها، بیان شأن النزول و وجه التسمية. آغاز: الحمدلله رب العالمین ... ان هذه وریقات فی تفسیر سورة التوحيد و الاخلاص علی طریق الاخلاص علی ما نص به اهل الاخلاص و فسر به الآمرون بالاخلاص من رب الاخلاص للفوز بالاخلاص علی مراتى الاخلاص بالتمسک باهل الاخلاص ... انجام: و روی الباقر (ع) قال: قل هو الله احد ثلث القرآن ... و من قرأها ثلاث مرات فقد قرأ تمام القرآن. چاپ: با تصحیح عباس محمدی، آفاق نور، شماره 2، مؤسسه معارف اسلامی امام رضا، قم، پائیز و زمستان 1384ش [دنا 138/3]