تفسیر آیة الکرسی

● تفسیر آیة الکرسی / تفسیر / فارسی tafsīr-u āyat-il kursī فخرالدین حسینی، محمد بن حسین، - 984 ؟ قمری faxr-od-dīn-e hoseynī, mohammad ebn-e hoseyn (- 1577) اهدا به: ابوالمظفر شاه تهماسب بهادرخان تاریخ تألیف: 952ق تفسیری است بر آیة الکرسی، و در آن از صدر دشتکی با تعبیر «حضرت سیادت پناهی صدرا فاضل العلماء و الحکماء» مطلبی را نقل نموده است. در آغاز این تفسیر حدیث مروی از حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام «من قرأ آیة الکرسی فی دبر کل صلاة لم یمنعه من دخول الجنة الا الموت» شرح شده و مخصوصاً در جمله «الا الموت» گفتگو کرده، پس از آن آیه را از دید فلسفی و کلامی توضیح داده است. آغاز: بسمله، حمد و ثنای بی حد معبودی را سزد که به مقتضای جود بساط خود را بر ممکنات نامعدود انبساط نمود و صلوات بی نهایت و تحیات فزون از حد و عنایت موجودی را زیبد که وجود نقائص انجام: تألیف این زبور و ترتیب این مزبور به سعی بنده خاکسار و زره بی مقدار افقر عباد الغنی فخر الدین بن حسین الحسینی عفو ذنوبها در اثناء شهور سنة اثنی و خمسین و تسعمائة که ترجمه و باتمام رسید و باتمام انجامید و الله الموفق للاتمام و به الاستعانة فی الابتداء و الاختتام چاپ: با تصحیح محمد صادق رضائی، تهران، انتشارات کتابخانه مجلس شورا، میراث بهارستان، دفتر اول، ص 591 - 646 [الذریعة 330/4؛ دنا 106/3 (13 نسخه)]