تفسیر آیة «ثم استوى الى السماء»

● تفسیر آیة «ثم استوى الى السماء» / تفسیر / عربی tafsīr-u āyat-i «ṯumma-stawā ilā-s samā’» ابن سینا، حسین بن عبدالله، 370؟ - 428 قمری ebn-e sīnā, ḥoseyn ebn-e ‘abd-ol-lāh (981 - 1038) این گفتار از شیخ رئیس دانسته شده و به روش تأویل فلسفی نگاشته شده و از خردهای آسمانی در آن یاد گردید. آغاز: قوله تعالى ثم استوى الى السماء و هی دخان، اشارة بالدخان الى الى مادة السماء فان الدخان انجام: و ما تخفى الصدور، یعلم السر و اخفى، فقد تبین ان علمه تعالى قد احاط بجمیع الاشیاء الکلیة و الجزئیة چاپ: در هامش «شرح الهدایة»، ص 8-296 چاپ شده است. [الذریعة 326/4؛ فهرست مصنفات مهدوی: 66؛ قنواتی شماره 207؛ دنا 120/3 (8 نسخه)]