اجازة لشمس الدین محمد بن نجده

● اجازة لشمس الدین محمد بن نجده = اجازة لابن نجدة / اجازات / عربی ijāzat-un li-šams-id-dīn muḥammad ibn-i najda شهید اول، محمد بن مکی، 734 - 786 قمری šahīd-e avval, mohammad ebn-e makkī (1334 - 1385) تاریخ اجازه: 10 رمضان 770ق اجازه روایی مبسوطی است از شهید اول به ابن نجده، شیخ شمس الدین محمد بن تاج الدین ابی محمد شیخ عبدعلی بن نجده. شهید در این اجازه از مشایخ خود نام برده است، در ذریعه (1: 247) و اجازات بحار (ص 40-24) از اجازه شهید به ابن نجده یاد شده است. مجاز خود یکی از شاگردان شهید اول است. شهید از عده زیادی که خود از آنان اجازه دریافت نموده نام می‌برد و کتبی را که مجاز نزد استاد خود خوانده در این اجازه یاد می‌کند. در این اجازه شهید نام چهار تالیف خود را می‌آورد که عبارت است از «غاية المراد»، «الرسالة الالفية في فقه الصلاة»، «خلاصة الاعتبار فی الحج و الاعتمار» و «رسالة التکلیف». این اجازه از نظر ذکر نام کتاب‌ها و مؤلفین آنها و فقها و محدثانی که در زنجیره اجازات قرار گرفته‌اند دارای اهمیت بیشتر است. آغاز کتاب: بسمله، الحمد لله الذى مصير كل شیء اليه و المعول في كل مهم عليه ... فان المعرف بنعم الله ... محمد بن مکی یقول ... و كان الاخ فى الله ... تاج الدین محمد بن عبدالعلی بن نجدة ... ممن اقبل علی تحصیل ... انجام کتاب: و كتب اضعف العباد محمد بن مکی عاشر شهر رمضان المعظم قدره سنة سبعين و سبعمأة حامدا و مصلیا و مسلما. چاپ: ضمن رسائل شهید اول، سال 1423ق، صص 311-320؛ نیز ضمن اجازات بحار الانوار (ج107: 201-193) [الفوائد الرضوية ح2، ص 654؛ دنا 207/1]