ترجمان البلاغه

● ترجمان البلاغه / بلاغت / فارسی tarjomān-ol balāqa رادویانی، محمد بن عمر rādoyānī ،mohammad ebn-e ‘omar روزگاری آن را نگاشته فرخی سیستانی (-429ق) می دانستند. همان که به کوشش احمد آتش در استانبول 1949م چاپ شده است و همو این راز را گشوده است. با سربندهای «فصل» نمایه کتاب در دیباچه آمده است: 1. فصل فی الترصیع؛ 2. الترصیع و التجنيس؛ 3. التجنيس المطلق؛ 4. التلازم؛ ... 72؛ المتنافر؛ 73. الاسجاع. پسین‌ها این کتاب پایه نگارش «حدایث السحر» رشید الدین وطواط (- 573/ 7) قرار گرفته است. (احمد منزوی) آغاز: به نام ایزد بخشاینده بخشایشگر. چنین گوید محمد بن عمر الرادویانی که تصنیف های بسیار دیدم مردانشیان هر روزگاری را اندر شرح بلاغت و بیان حل صناعت ... همه به تازی ... مگر عروضی که ابویوسف و ابوالعلای شوشتری که به پارسی کرده اند ... و عامه بابهای این کتاب را بر ترتیب فصول محاسن الکلام که خواجه امام نصر بن الحسن رض نهاده است ... و لقبش را ترجمان البلاغه اختيار [مشترک پاکستان 2395/13 «حدایق السحر»؛ پیشگفتار چاپ احمد آتش، استانبول 1949م؛ الذریعه 72/4 که نگاشته فرخی دانسته؛ حاجی خلیفه 396/1؛ صفا 324/2 (917)؛ مجله آینده، 1366خ /708؛ ریحانة الادب 318/4؛ دنا 1111/2]