تذكرة الابرار

● تذكرة الابرار = نسب نامه سادات بخاری / تراجم / فارسی tazkerat-ol abrār = nasab-nāme-ye sādāt-e boxārī اسدی، عبدالغفور بن حیدر، ق11 قمری asadī, ‘abd-ol-qafūr ebn-e heydar (- 17c) تاریخ تألیف: حدود 1032ق تذکره مشایخ و سادات سلسله بخاری است. چنانکه مؤلف در ابتدا نوشته است: «چون نهایت غلامی و اعتقاد به حضرت عالیه متعالیه تاج الاولیاء ... حاجی عبدالوهاب بخاری دارد. به خاطر شکسته ریخت که احوال خلف و سلف حضرت ایشان نگارد و از روح هدایت فتوح آن حضرت استعانت جست و در این امر شروع کرد و در ایجاز و اختصار روایات حتی الامکان سعی نمود». مشتمل بر «مقدمه» و «خاتمه» و سه «مقاله»: مقدمه: دارای سه «تمهید»: 1) بیان ولایت و ولی و اصناف آن، 2) بیان جذبه و مجذوب معرفت و عارف و تعرف و معترف صوف و صوفی تصوف و مصوف توحید و موحد ملامت و ملامتی، فقر و فقیر، عبادت و عابد، زهد و زاهد، خدمت و خدم، 3) بیان نبوک و کرامت مر اولیا را و بیان خوارق عادت و اقسام آن، هر یک از این تمهیدات مشتمل است بر چند «وصل»؛ مقاله 1. بیان پدران حاجی عبدالوهاب و فرزندان او که از نسل شیخ محمد مشایخ‌اند؛ مقاله 2. ذکر مشایخ و فرزندان او از نسل شیخ مدثر؛ مقاله 3. بیان سادات بخاریه و دیگران؛ خاتمه: در احوال آبا و اجداد و اقربای مؤلف و چون به گفته مؤلف نسب عبدالوهاب به ائمه طاهرین می‌رسد، ابتدا به طور اختصار به احوال ایشان علیهم السلام پرداخته است. در نسخه رضوی مؤلف شرح احوال خود را یاد می‌کند و تصریح می‌کند که در سال 1039ق این کتاب را تألیف کرده و آن را به سید محمد بهوه تقدیم کرده است و از مؤلف با نام سید محمد بن جلال ماه عالم بخاری یاد شده است. اما در نسخه‌های دیگر کتاب مانند نسخه شماره 3477 ملک و شماره 128 دکتر اصغر مهدوی مؤلف با نام عبدالغفور بن ضیاء الدین حیدر اسدی ذکر شده است. آغاز آن نسخه‌ها با نسخه 21935 آستان قدس متفاوت است و پایان تألیف کتاب هم در آنها سال 1032ق ذکر شده اما تبویب همه یکی است. برای بررسی بیشتر می‌باید این چند نسخه با هم سنجیده شوند.(حافظیان و حکیم) آغاز: 1. الحمد لله رب العالمین و الصلوة و السلام علی نبینا خیر المرسلین و علی آله و اولاد المعصومین و اصحابه المرضیین ... اما بعد آن که آفتاب سپهر اصطفی در وقت غروب و فنا فرموده که براستی و درستی که در میان شما دو چیز می‌گذارم که اگر بعد از من چنگ بدوستی ایشان زنید 2. بسمله، الحمدلله الذی رفع درجات اولیائه ... می‌گوید بنده ضعیف ... که باعث بر تحریر این حروف شگرف و کلمات ژرف ... آن شد انجام: 1. سایه مظهر رحمت را برین شهر [دهلی] و اهل شهر دیدگاه دارد بحق النبی و آله الامجاد. مناجات ... که با یاد خودم دلبستگی ده ×× ز قید ما سوا وارستگی ده 2. و چنانچه از بزرگان در قید حیاتند بهره ای گرفت از زیارات مزارات. [دنا 1054/2-1055 با نسبت به دو نفر؛ نسخه‌های منزوی 2055/3؛ فهرستواره منزوی 2055/3]