اجازه طبابت

● اجازه طبابت / اجازات / فارسی ejāze-ye tebābat از ناشناس، در مجموعه منشآت. به کسی که از وی به «مولانا معظم، زبدة الفضلاء العجم» تعبیر می‌شود که مدتی در دارالملک هرات مشغول به تحصیل مقدمات و مطولات بوده است: از کتب آنچه بود بر قانون، مرضی بوعلی و افلاطون ... به او اجازه داده شده که به وطن خود ختلان برگشته، به درمان بیماران «خالصاً لمرضاة الله» بپردازد و اجازه‌دهنده را که از خود نام نمی‌برد: «که در ذمه حق مباحثه و مذاکره دارد از دعوات فرو نگذارد».