اجازه ذکر

● اجازه ذکر / عرفان و تصوف / فارسی ejāze-ye zekr میرزای قمی، ابوالقاسم بن محمد حسن، 1151 - 1231 قمری mīrzā-ye qomī, ab-ol-qāsem ebn-e moḥammad ḥasan (1739 - 1816) تاریخ تألیف: شوال 1213ق؛ محل تألیف: قم رساله‌ای است در پاسخ پرسش یکی از فضلا راجع به اجازه ذکر فکری که از شاه نعمت الله ولی کرمانی رسیده است در خصوص این‌که سالک هنگام ذکر بایستی صورت استاد و مرشد خود را در خاطر داشته باشد. میرزای قمی (ره) قبل از پاسخ به طرح سه مقدمه در معنی ذکر و دلائل عقلی و نقلی در رد این اجازه و طریقه صوفیان پرداخته است. آغاز کتاب: الحمدلله الذی فتح لنا اليه من مفاتیح الالباب باباً ... اما بعد این چند کلمه ایست حسب الاقتضای بعضی فضلای اصحاب انجام کتاب: و هدانا الى سواء الصراط محمد و آله الغر الكرام لهم افضل الصلوات و اكمل التحيات [الذريعة 238/15 و 58/5؛ الکرام البرره 52/1؛ فهرست کتاب‌های چاپی فارسی 1496/2.]