تحفة الغریب فی الکلام علی مغنی اللبیب

● تحفة الغریب فی الکلام علی مغنی اللبیب = تحفة الغریب بشرح مغنی اللبیب = شرح مغنی اللبیب / نحو / عربی tuḥfat-ul ġarīb fi-l kalām ‘alā muġni-l labīb = tuḥfat-ul ġarīb bi- š.-i muġni-l labīb = š.-i muġni-l labīb ابن دمامینی، محمد بن ابی بکر، 763-827؟ قمری ebn-e damāmīnī, mohammad ebn-e abī bakr (1362-1424) وابسته به: مغنی اللبیب عن کتب الاعاریب؛ ابن هشام، عبدالله بن یوسف (708-761) اهداء به: ناصرالدین ابوالفتح احمد شاه بن محمد شاه بن مظفر شاه (از سلاطین هند) تاریخ تألیف: 820ق؛ محل تألیف: نهر واله گجرات هند مؤلف کشف الظنون در ذیل معرفی کتاب مغنی گوید: دمامینی بدرالدین محمد بن ابی‌بکر شرحی بر «مغنی اللبیب» در مصر تألیف نمود و چون به هند رفت در آنجا نیز شرحی بزرگ‌تر از شرح پیشین بر این کتاب نگاشت و به سال 818 از آن فراغت یافت و پس از آن به شرحی مزجی بر مغنی اشتغال یافت و تا حرف الفاء آن تألیف گردید ولی به آخر نرسید و اگر تمام آن از قلم وی بیرون آمده بود بهترین شروح بود. این شرح بسیار مشهور است و آن را بر سایر شروح آن را ترجیح می‌دهند و این همان است که مؤلف در هندوستان به تألیف آن مبادرت نموده است و ضمناً در مقدمه شرح خویش از آن تجلیل نموده و در حدود 32000 بیت کتابت دارد. آغاز: بسمله الحمدلله الذی منح من لسان العرب الایادی الحسنه و جعله كنز الفصاحة فهو مغنی اللبیب عما سواه من الالسنة ... فيقول العبد الفقير الى الله الغنى ... عامله الله بلطفه الخفى و اجراه على عوايد بره الخفى ... اما بعد حمد الله الى آخره الحمد هو الثناء باللسان على قصد التعظيم انجام: وليكن انفصالی من الكلام فى الشرح على هذا الوجه الحسن و لنكف القلم عن شوطه ... و الصلوة على خاتم النبيين ... محمد ص بدر التمام و مسك الختام و آله و صحبه مصابیح الظلام و التحيات الطيبات واصلة اليه و اليهم السلام. چاپ: تهران، سنگی، 1271ق.، وزیری بزرگ، 362ص در هامش [اعلام زرکلی 282/6؛ معجم المطبوعات العربية 880/1؛ كشف الظنون 1752/2-1753؛ ذخاير التراث العربى الاسلامى 271/1؛ الاوقاف العامة موصل 62/2؛ دنا 984/2 (40 نسخه)]