تجوید الفاتحة و التوحيد

● تجوید الفاتحة و التوحيد / تجوید / عربی tajwīd-ul fātiḥa wa-t tawḥīd سمرقندی، محمد بن محمود، - 780 قمری samarqandī, mohammad ebn-e maḥmūd (-1379) مختصری است در احکام قرائت قرآن و تجوید سوره حمد و توحید که به درخواست یکی از مؤمنان نگاشته است و در آغاز بحثی درباره وجوب بسمله در آغاز سور دارد. جناب آقای اشکوری (تراثنا ع 4/103) این رساله را از سمرقندی دانسته ولی در فهارس دیگر مؤلف ناشناس مانده است. رساله (ظاهراً) تلخيص کتاب دیگری است که مؤلف به درخواست یکی از دوستان خود انجام داده و آن در بیان احکام تجوید در دو سوره حمد و توحید است. آغاز: بسمله حمدله و الصلوة على سيد المرسلين محمد بن عبدالله الذي فضله الهنا في القرآن المبين فقال جل من قايل و ما ارسلناك الا رحمة للعالمين ... فهذه رسالة في تجويد سورة الحمد و سورة التوحيد لخصتها لالتماس بعض الاخوان المؤمنين الذي سلك طريق الخاشعين ذلك فضل الله بوتيه من يشاء ... اعلم ايدك الله تعالى ان القرء قد اجمعو اعلى وجوب البسملة انجام: كفوا احد على بعض القراآت من غير تحريك ثم يخفف الهمزة التي احده تخفيفاً حسناً و هذا الموضع الذي يجوز فيه الروم عند الوقف وصلى الله على محمد وآله الطيبين الطاهرين تم. [كشاف الفهارس 245/1؛ دنا 823/2]