تبیان الاصول

● تبیان الاصول / اصول فقه / عربی tibyān-ul usūl حسینی علوی، نظام الدین، ق13 قمری hoseynī a‘lavī, nezām-od-dīn (-19c) تاریخ تألیف: 1260ق؛ محل تألیف: کربلا کتابی است نسبتاً مفصل در اصول فقه با رد و ایرادات بسیار و غالباً بدون تصریح به نام قائل، در پنج مجلد و چند مسلک. مؤلف پس از استفاده از دروس استادش سید ابراهیم بن سید محمد باقر موسوی قزوینی حائری، صاحب ضوابط (- 1262 ) و مراجعات خصوصی به وی و مراجعه نوشته‌های او، با توجه به دیگر مصنفات علماء و آراء و نظریات خودش نگاشته و مطالبی نیز که در تالیفات دیگر بیان نشده افزوده است. آغاز: بسمله الحمد لمن شید قواعد الفروع و فوائد الاصول و فنن قوانین المدارک و مسالک الفصول ... و رتبته علی مقدمه و مسالک و خاتمة مشتمله علی مطالب لم یشرالی جلها الفحول من علماء الاصول [دنا 775/2]