تبصرة الناظرين و تذكرة الذاكرين

● تبصرة الناظرين و تذكرة الذاكرين / عرفان و تصوف / فارسی tabserat-on nāzerīn va tazkerat-oz zākerīn محقق اردبیلی، محمد بن سلطان محمد، ق11قمری mohaqqeq-e ardabīlī, mohammad ebn-e soltān mohammad (-17c) تاریخ تألیف: جمعه دوازدهم محرم 1050ق رساله‌ای عرفانی بر مشرب صوفیان ذهبیه در معانی ذکر در یک «مقدمه» و شش «تذکره» و یک «خاتمه»: مقدمه: در بیان معنی ذکر و ذاکر؛ تذکره 1. بیان اینکه ذکر افضل عبادات است؛ 2. معنی لا اله الا الله؛ 3. ذکر جهر و جمعیت صلوة؛ 4. ذکر خفی و قلبی؛ 5. بیان آنچه بعضی اهل سلوک را روی می‌دهد در مجالس ذکر؛ 6. بیان تواجد و وجد و وجود؛ خاتمه: در بیان آنکه سالک طریقت را با وجود صدق نیت و صفای طویت و نفس عازم و قلب حازم ... بامداد پیر راه دیده ... احتیاج است. مؤلف در پایان اسم و سلسله طریقتی و مشایخ خود را ذکر می‌کند. آغاز: الحمد لمن ليس للحمد اهل دونه فلا يشاركه في الثناء سواء الذي نبه على ذكره فى ذكره بذكره فاعلم انه لا اله الا الله فهو سبحانه لم يزل ذاكراً مذكوراً متجلياً بذكره على الافئدة انجام: و لهذا در آن خوض نمیرود هدانا الله و سایر الطالبین للحق و اليقين الى طريقة الائمة المعصومين و اتباعهم المتقین و الاولياء المنتجبین من مشایخ الدین و افاض علينا من اسرار هم انوار الصدق و اليقين [دنا 773/2 (3 نسخه)؛ فهرستواره منزوی 172/7]