پندنامه

چهار رشته نگارشی است در موعظه و سلوک: اول نامه‌ای است عربی که حجة الاسلام ابوحامد محمد غزالی به شیخ ابوالفتح احمد بن سلامة لدممی نگاشته و با نام «وعظیه» دارای چند نسخه است و ضمن رسائل غزالی چاپ شده، آغاز آن: «قال الشیخ رحمه الله لقد بلغنی علی لسان من اثق به من حسن سیرة الشیخ الامام الزاهد حرس الله توفیقه و تشمیره فی مهم دینه ما قوی رغبتی فی مواخاته فی الله رجاء لما وعدالله عباده «المتحابین فیه»، انجام آن «و انا علی هذاالاعتقاد علیه احیی و علیه اموت و علیه ابعث حیا انشاءالله تعالی و الحمد لولیه و الصلوة علی نبیه محمد و آله و اصحابه اجمعین»؛ دوم مقالی است عربی در فقر و مکاید و غرور نفس از شهاب الدین سهروردی، که نسخه از آن با عنوان «العرفان» در مدرسه سپهسالار است و به شیخ اشراق نسبت داده شده، آغاز مقال: «قال الشیخ الشیوخ شهاب الحق والدین السهروردی رضی الله عنه سالنی بعض اصدقائی وفقهم الله عزوجل عن شرح الفقر و مکاید النفس و غرورها فقلت طفت بعض الدنیا و جربت الامور و رکبت العظام و صحبت الرجال» انجام: «و المواخاة مع ابناء الدنیا و کثرة المریدین و زیارت النسوان»؛ سوم گفتاری است عربی در آثار بد مناظره. جملات آغاز آن: «اعلم ان المناظرة الموضوعة لقصد الغلبة و اظهار الفضل و التشرف عندالناس و قصد المباهاة و للماراة و استمالة وجوه الناس هی منبع الاخلاق المذمومة» در آخر این مقال نوشته شده: «نقل هذا من خط نقل من خط ملک العلماء عمادالدین میان (کذ) سعدالله»؛ چهارم رساله‌ای در آداب سلوک از عبدالرحمان جامی عارف و شاعر نامی که با نام‌های «طریق خواجگان = نوریه = سررشته = پاس انفاس = طریق صوفیان = طریق توجه خواجه ها = شرایط ذکر = نقشبندیه = طریق واجب در معنی حضور» نسخه بسیار دارد. آغاز آن: «سر رشته دولت ای برادر بکف آر ×× وین عمر گرامی بخسارت مگذار».