پرتونامه

● پرتونامه / عرفان و تصوف / فارسی partow-nāme ؟ سهروردی، یحیی بن حبش، 549؟-587؟ قمری sohravardī, yaḥyā ebn-e hebaš (1155-1192) اهدا به: رکن الدین سلیمانشاه بن عز الدین قلیج ارسلان بن مسعود به شهاب الدین یحیی سهروردی نسبت داده شده. مؤلف می‌گوید: آن را به حکم ملک عادل عالم مؤید رکن الدین سلیمانشاه بن سلطان عزالدنیا و الدین قلچ ارسلان بن مسعود ساختم و نامش، پرتو نامه سلیمانشاهی کرده آمد. رکن الدین سلیمانشاه از 597 تا 600 ق سلطنت کرده است (لین پول، 137) پس بایستی این کتاب، میان همان سال‌ها تألیف شده باشد، بنابراین نسبت آن به شهاب الدین یحیی سهروردی (549- 587ق) دچار تردید می‌شود. البته در دو چاپ انجام شده از آن نام این پادشاه نیامده است. ساخته شده در 10 «فصل»: 1. شرح بعضی اصطلاحات و تعریف جسم و بعضی احوال او؛ 2. نهایت محدود و مکان و اشارتی به کون و فاسد؛ 3. استبصار؛ 4. قوای نفس؛ 5. ذات واجب الوجود و صفاتش؛ 6. فعل واجب الوجود؛ 7. غایت ترتیب وجود؛ 8 اسباب حوادث، خیر و شر، و قضا و قدر؛ 9. بقای نفس و سعادت و شقاوت و مانند آن؛ 10. نبوات و مقامات و مانند آن. آغاز: بدانکه این مختصریست که ساخته شده بحکم اشارت بعضی از محبان فضیلت و نامش «پرتو نامه» کرده آمد. و بعضی مواضع که اصطلاحات علماء مشائین در آنجا صعوبتی داشت تا مفضی بود بتطویل اصطلاحی نزدیکتر کردیم. انجام: و أجعل الفتوه حليتنا و الأشراق سبيلنا. والحمد لله أولا و آخرا و ظاهرا و باطنا و صل علی نبیک محمد و آله و صحبه اجمعین. چاپ: مجموعه مصنفات شیخ اشراق، جلد سوم، تصحیح و تحشیه و مقدمه سید حسین نصر (تهران، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی: 1380 (چاپ سوم) [دنا 629/2؛ فهرستواره منزوی 89/6]