آداب ارسطو

● آداب ارسطو / فلسفه، اخلاق / عربی ādāb-e arastū ارسطو، 384 - 322؟ق.م arastū (384B.C.-322?B.C.) منسوب به ارسطو. در تقسیم عقل به فطری و اکتسابی و لزوم تکمیل فطری به اکتسابی و بیان فوائد عقل مؤید انسان است. دستوراتی اخلاقی به زمامدران است که در صدر برخی نسخه‌ها نوشته شده: «هذه آداب ارسطاطالیس کتبها فی صحیفة و کان یعلمها الاسکندر». برای نگارش‌های ارسطو سه فهرست در دست است: یکی از دیوگنوس لائرتیوس، دوم از کمنام گویا «هسوخیوس ملیتوسی»، سوم از قفطی و خزرجی که از بطلیموس رومی گرفته‌اند. داستان نشر کتابهای ارسطو در جغرافیای سترابن (ج3 ص5-35) دیده می‌شود. در «زندگی مردمان نامور» پلوتارخوس داستان نگارش‌های ارسطو و نامه‌نگاری او با اسکندر درباره نشر کتابهای سماعی در میان توده مردم آمده (ترجمه فرانسوی Alexis Pierron چاپ پاریس در 4 جلد بسال 4-1843 ج2ص6-635 و ج3ص446) از این کتاب‌ها و همچنین فهرست ابن ندیم پیداست که پندهایی به ارسطو نسبت داده‌اند و برخی از آنها به عربی درآمده است. در جاویدان خرد مسکویه رازی از این گونه پندها و سخنان آمده است و نمی‌توان باور کرد که از ارسطو باشد (دیباچه بدوی بر جاویدان خرد ص 42). این گفتار در دو بند در جاویدان خرد ص 70-266 بچاپ رسید و بسیار با آغاز ادب صغیر ابن مقفع که در «رسائل البلغاء» ص 4-37 به چاپ رسیده همانند می‌باشد. (دانش پژوه) آغاز: لکل انسان حاجة و إلى کل حاجة سبیل و من أصابه نجح و من أخطأه خاب و حاجة الانسان خیر الدنیا و الآخرة و السبیل إلى إدراکها انجام: غیر حاسد للاصحاب و لامخادع للاخیار و لامتحرس بالاشرار و لامشاغب للمدارس و لاملاح للسلطان و لامرچ للولایة. تمت آداب ارسطو طالیس. و الحمدلله واهب العقل.