بیان كشف الالفاظ

● بیان كشف الالفاظ = الاصطلاحات الاصولية و الفقهية / اصول فقه / عربی bayān-u kašf-il alfāz = al-iṣṭilāḥāt-ul uṣūlīya wa-l fiqhīya آبذی، احمد بن محمد، 800-860 قمری ābzī, aḥmad ebn-e mohammad (1398-1456) رساله مختصری در بیان معانی الفاظ مستعمله در متون فقهی است که فقها از آن الفاظ در بیان احکام شرعی استفاده می‌نمایند. مؤلف این رساله در فهرست نسخه‌های خطی کتابخانه ظاهریه، شناخته نشده، از سوی دیگر در فهرست اوقاف سلیمانیه عراق، از حسن بن عمار شرنبلانی (- 1069هـ) دانسته شده، البته این انتساب به دلیل تاریخ کتابت نسخه مرعشی (حدود 960ق) نمی‌تواند صحیح باشد. آغاز: بسمله، الحمد لله رب العالمين، و العاقبة للمتقين و الصلاة و السلام على رسوله محمد و آله اجمعين، لابد للفقيه من معرفة الالفاظ المستعملة التى تجرى على السن الفقهاء انجام: و خبر الآحاد و هو نقل واحد عن واحد و هو لم يدخل فى حد الاشتهار، و حكمه يوجب العمل دون العلم و لهذا، لايكون حجة في المسائل الاعتقادية، و الحمدلله ... [فهرس المخطوطات المصورة بمكتبة المخطوطات بجامعة الكويت 271/1؛ فهرس مخطوطات مكتبة الاوقاف المركزية في السليمانية 233/1؛ معجم المؤلفين 150/2]