بیانات شیبانی

● بیانات شیبانی / مواعظ / فارسی bayānāt-e šeybānī کاشانی، فتح الله بن محمد کاظم، ق14 قمری kāšānī, fatḥ-ol-lāh ebn-e moḥammad kāzem (- 20c) به دستور: مظفر الدین شاه قاجار خطابه‌های ادبی است که مؤلف به سبک «مقامات حمیدی» و «حریری» در دوازده «مقامه» انشاء و ایراد نموده: مقامه 1. تطبیق این عصر مبارک به عهد ملک عادل کسری بن قباد در بیان برخی کلمات انبیا و حکما؛ 2. بیان برخی کلمات تورات به روشی که بعضی از ائمه اسلام (ع) تفسیر فرموده؛ 3. مقالات پیر فرزانه معتکف آستان قدس مرتضوی؛ 4. مقالات درویش معتکف مسجد سهله؛ 5. مقالات پیرمرد ملاح کنار دریای نجف؛ 6. مقالات مجوس نو مسلمان؛ 7. مقالات مرد مدنی؛ 8. مقالات ساربان شوشتری؛ 9. ذکر اکرام و احسان خسرو صاحبقران خلد الله ملکه به توسط وزیر دربار امین سلطان دام اجلاله؛ 10. نصیحت فرزند خود نورعلی؛ 11. مکارم اخلاق شاهنشاه؛ 12. ختم عنوان. مؤلف از تألیفات دیگر خود بدین ترتیب نام برده است: خطاب فرخ، مقالات، جواهر مخزون، لآلی مکنون، درج درر، گنج گوهر، فتح و ظفر، مسعود نامه، کامرانیه، زبدة الآثار، یوسفیه، نصایح منظومه، شرف الملوک و دیوان اشعار. آغاز: عنوان کتاب بیانات شیبانی. هو الله تعالی. بسمله، حمد و سپاس بی قیاس و ثنا و ستایش بی آلایش و درود نامعدود آفریننده را سزا است که بن و بود او را چنانکه اوست نتوان دانست. سر وحدت در نیابد هیچ کس ×× حیرت آمد حاصل دانا و بس. انجام: تا سخن پارسی در میان است در زبانها جاری و در زمانها ساری بلکه از لغتی به لغتی دیگر ترجمه ها خواهد شد. [دنا 579/2]