ابن الزبیر- عبد اللّه
ج ۷، ص ۵۴۵
ریحانة الادب
ج ۷، ص ۵۴۵
ابن الزبیر- عبد اللّه
- بن زبیر بن عوام بن خویلد بن اسد بن عبد العزی بن قصی بن کلاب قرشی اسدی، مکنّی به ابو بکر و ابو خبیب که مادرش اسماء دختر ابو بکر بن ابی قحافه و پدرش زبیر نیز یکی از عشره مبشره سابق الذکر است در سال اوّل هجرت و یا بیست ماه بعد از آن در مدینه متولد شد، بعد از آن حضرت، طریق الحاد پیموده و دعوی خلافت کرد، در ایّام دعوی خلافت تا چهل جمعه در حطبه، صلوات بر پیغمبر نگفته و با رغم انف بعضی از اشخاص اعتذار مینمود. روزی به عبد اللّه بن عباس گفت چهل سال است که عداوت این اهل بیت در دلم جاگیر است و بالخصوص مبغض حضرت علی ع بود، روزی در خطبه خود نسبت بآنحضرت بدگوئی کرد، این خبر مسموع جناب محمد بن حنفیّه شد، دردم، در اثنای خطبه ابن زبیر حاضر و روی یک کرسی نشسته و خطبه او را فطع کرد، خودش خطبه بلیغی انشا نموده و فضایح او را گوشزد حاضرین نمود (بشرحی که در کتب مربوطه نگارش دادهاند). ابن زبیر عاقبت روز سهشنبه هفدهم جمادی الاخره سال هفتاد و سیّم هجرت بدست حجّاج بن یوسف ثقفی مقتول و مصلوب گردید.
(تنقیح المقال نقل از ابن ابی الحدید و کلبی و واقدی و دیگر ارباب سیر)