ابن جماعة- محمد
ج ۷، ص ۴۴۶–۴۴۷
ریحانة الادب
ج ۷، ص ۴۴۶–۴۴۷
ابن جماعة- محمد
- بن ابی بکر بن عبد العزیز مذکور فوق، حموی متکلّم اصولی نحوی لغوی بیانی جدلی فقیه محدّث ادیب مفسّر، بدر الدین یا عز الدین اللّقب، شافعی المذهب، ابو عبد اللّه الکنیة، ابن جماعة الشّهرة، ینبوعی الولادة، از افاخم علمای شافعیّه، از تلامذه ابن خلدون و سراج بلقینی و بعضی از اجلّای دیگر وقت و در حسن تقریر اعجوبه زمان خود بود. گاهی شعر عجیب نیز میگفته که اکثر آنها بیوزن بود، با کثرت تألیفاتش که متجاوز از هزار و غالبا از قبیل حواشی و تعلیقات بوده حظّی از آنها نداشت. با اینکه در کبر سنّ بتحصیل علم پرداخته علاوه بر علوم مذکوره در رمل و کیمیا و شعب حکمت و فلسفه نیز مهارتی بسزا داشت، خودش میگفته است که من سی علم میدانم که اهل عصر من از اسامی آنها بیاطّلاع هستند.
مدتی در قاهره بطبابت و تدریس فلسفه پرداخت، در پانزده روز تمامی قرآن مجید را
حفظ نمود، چنانچه در هرروز دو جزو از آن را حفظ میکرد. از بسیاری از مشایخ وقت در نقل حدیث اجازه داشته و ابدا بیوضو بروایت حدیث نمیپرداخت، از مردم کناره کشیده و در تمامی عمر خود ازدواج نکرد و حج ننمود و از تألیفات او است:
۱- تحریر الاحکام فی تدبیر اهل الاسلام ۲ تا ۶- حاشیه هریک از الفیه ابن مالک و توضیح ابن هشام و شرح شافیه جاربردی و مغنی ابن هشام و منهاج بیضاوی و غیر اینها.
در سال هشتصد و نوزدهم یا سی و سیّم هجری قمری بمرض طاعون درگذشت.
(ص ۴۲ هب و ۷۴۸ ت و غیره)