ابن جماعة- عبد العزیز
ج ۷، ص ۴۴۵
ریحانة الادب
ج ۷، ص ۴۴۵
ابن جماعة- عبد العزیز
- بن محمد بن ابراهیم بن سعد اللّه بن جماعة بن صخر یا جماعة علی بن حازم بن صخر بن حجر حموی کنانی شافعی، ملقّب به عز الدین، مکنّی به ابو عمر، از افاضل شافعیّه اواسط قرن هشتم هجرت میباشد که قاضی القضاة مصر و شام و نیکومحضر بود، در امور و قضایای وارده و فیصل دادن محاکمات مردم نهایت تصمیم و اهتمام بکار میبرد، دوستدار علم و اهل علم و کثیر الحج و کثیر المشایخ بود، از ابو حیّان و پدر خود و مشایخ بسیاری که شماره ایشان بالغ بیک هزار و سیصد تن میباشد تفقّه و استماع حدیث کرد. بسیار آرزو میکرد که از قضاوت معزول شود و در یکی از مکّه یا مدینه معزولا مرده باشد تا آنکه عاقبت بآرزوی دیرینه خود نایل آمد، در سال هفتصد و شصت و پنجم از قضاوت استعفا نمود و استعفای خود را بواسطه قسم دادن بقرآن مجید قبولانیده و در قاهره مشغول تدریس شد تا در ماه جمادی الاولی یا جمادی الاخره سال هفتصد و شصت و هفتم هجرت در مکّه درگذشت و در حجون بخاک رفت.
(ص ۳۷۸ ج ۳ کمن و غیره)