نمیری- نصر بن منصور بن حسن
ج ۶، ص ۲۳۷–۲۳۸
ریحانة الادب
ج ۶، ص ۲۳۷–۲۳۸
نمیری- نصر بن منصور بن حسن
- نمیری مضری عدنانی، مکنّی به ابو المرهف، قاری زاهد محدّث متّقی شاعر ماهر، از مشاهیر شعرای عرب میباشد که حدیث را از مشایخ وقت استماع نمود، در خردسالی ببغداد رفته و اقامت کرد، قرآن را حفظ و فقه حنبلی را اخذ و ادبیّات را از ابن الجوالیقی
[۱] - نمیری- بر وزن کمیلی (بضم اول) لقب رجالی حارث بن شریح، عمر بن خلیفه، محمد بن نصیر، موسی بن اکیل بوده و نسبت آن بشخص نمیر نامی است که پدر قبیلهای بوده و پسر عامر بن صعصعة بن معاویة بن بکر بن هوارن است و شاید در بعضی مواضع بشخص نمیر نامی دیگر منسوب باشد.
موهوب آتی الذکر فراگرفت، چشم او در چهارده سالگی از صدمه آبله نابینا شد و در سال پانصد و هشتاد و هشتم هجری قمری در هشتاد و هفت سالگی در بغداد درگذشت و در باب الحرب مدفون گردید. نمیری و مضری و عدنانی گفتن او بجهت انتساب باجداد مسمّی بهمین اسامی بوده و از او است:
تری یتألف الشمل الصدیع و آمن من زمان ما یروع
و تأنس بعد وحشتها بنجد منازلنا القدیمة و الربوع
(ص ۲۸۵ ج ۲ کا و ۲۲۲ ج ۱۹ جم)