مدخل ریحانة الادب

ضیاء الدین خجندی

ج ۴، ص ۸

ریحانة الادب

ج ۴، ص ۸
ضیاء الدین خجندی - الاصل، شیرازیّ المسکن، (و یا بالعکس)، هراتیّ المدفن، شاعری است فاضل که بوفور فضل و کمال معروف بوده و شرحی بر محصول فخر رازی نوشته است. مدتی در خدمت ملک بیغوی سلجوقی بود و مدّاحی ویرا نموده و با شمس الدین اوحدی مکاتبه و مراسله داشته و از اشعار او است: گفتا بهای بوس من آمد هزار جان‌ آن هم ز لطف او است که چندان بها نکرد روز ندانم چه‌گونه شب کند آن کس‌ کز تو امید شب وصال ندارد امروز کرم کن ای کرم را پر و بال‌ کز نیستیم شده است مردار حلال‌ فردا که ز اخترم نکو گردد فال‌ گوهر ز کف تو برنگیرم بسفال‌ در سال ششصد و دهم یا بیست و دویم هجرت درگذشت. (ص ۳۲۵ ج ۱ مع و ۲۹۸۱ ج ۴ س)

گزارش اشکال یا پیشنهاد