ضیاء الدین خجندی
ج ۴، ص ۸
ریحانة الادب
ج ۴، ص ۸
ضیاء الدین خجندی
- الاصل، شیرازیّ المسکن، (و یا بالعکس)، هراتیّ المدفن، شاعری است فاضل که بوفور فضل و کمال معروف بوده و شرحی بر محصول فخر رازی نوشته است. مدتی در خدمت ملک بیغوی سلجوقی بود و مدّاحی ویرا نموده و با شمس الدین اوحدی مکاتبه و مراسله داشته و از اشعار او است:
گفتا بهای بوس من آمد هزار جان آن هم ز لطف او است که چندان بها نکرد
روز ندانم چهگونه شب کند آن کس کز تو امید شب وصال ندارد
امروز کرم کن ای کرم را پر و بال کز نیستیم شده است مردار حلال
فردا که ز اخترم نکو گردد فال گوهر ز کف تو برنگیرم بسفال
در سال ششصد و دهم یا بیست و دویم هجرت درگذشت.
(ص ۳۲۵ ج ۱ مع و ۲۹۸۱ ج ۴ س)