ظهوری
ج ۴، ص ۷۲
ریحانة الادب
ج ۴، ص ۷۲
ظهوری
یا ملا ظهوری نور الدین محمد- شاعری است ایرانی، از مردم قصبه ترشیز یا تربت خراسان که به ظهوری تخلّص میکرد. بعد از تکمیل مراتب بهندوستان رفته و داخل در خدمت ابراهیم عادلشاه ثانی گردید و از آثار قلمی او است:
۱- خوان خلیل که نثر است ۲- دیوان شعر که حاوی قصائد و غزلیات و رباعیات و مدایح بسیاری در حق حضرات ائمّه اطهار ع و عادل شاه مذکور میباشد و یک نسخه خطی آن بشماره (۳۸۲) در کتابخانه مدرسه سپهسالار جدید تهران موجود است ۳- ساقینامه که بچهارده هزار بیت مشتمل است ۴- گلزار ابراهیم که نثر است و این هردو را بنام عادل شاه مذکور نوشته است ۵- نورس که نیز نثر میباشد و از اشعار ظهوری است:
بهار است و بیمی حرام است زیست بر احوال زهّاد باید گریست
بهار است رخت ورع کن گرو می کهنه دارد کنون سال نو
ظهوری با ابو الفیض فیضی آتی الترجمة معاصر بوده و او را با ادب یاد میکرد و از جمله اشعاری که بدو فرستاده است:
از روش جلوهای آه براه افکنیم وز خلش غمزهای خون بچکیدن دهیم
بند نقابی کشیم تیغ و ترنج آوریم یوسف یعقوب را کف ببریدن دهیم
توبه پرهیز را کرده شکستن درست محضر ناموس را زیب دریدن دهیم
بخت ظهوری بجد دامن دولت گرفت بازوی اقبال را زور کشیدن دهیم
گویند فیضی نتوانست که جوابش را بفرستد. ظهوری در سال یکهزار و بیست و ششم هجرت درگذشت. (ص ۷۷ مخل و ۳۰۳۴ ج ۴ س و غیره)