غرناطی احمد بن یوسف بن مالک
ج ۴، ص ۲۳۲
ریحانة الادب
ج ۴، ص ۲۳۲
غرناطی احمد بن یوسف بن مالک
- اندلسی غرناطی، مکنّی به ابو جعفر، ادیبی است نحوی لغوی، در نحو و فنون لغت خبیر، در نظم و نثر قادر، بسیار متدیّن و متواضع و با اخلاق و نیکو محضر، در عربیّه و غیره تألیفات بسیاری دارد. با ابو عبد اللّه محمد بن جابر اعمی که از شعرای نامی وقت بوده رفاقت و مصاحبت داشت، بدیعیّه همین رفیق خود را شرح کرده و همین دو رفیق است که به اعمی و بصیر شهرت دارند. بمرافقت همدیگر بقاهره رفته و در آنجا با ابو حیّان و غیره ملاقات کردند و اخیرا در حدود سی سال در حلّه اقامت نمود تا آنکه در نیمه رمضان هفتصد و هفتاد و نهم هجرت درگذشت و رفیق مذکورش مرثیهای گفته و از اشعار خود احمد است:
لا تعاد الناس فی اوطانهم قل ما یرعی غریب الوطن
و اذا ما عشت عیشا بینهم خالق الناس یخلق حسن
(ص ۳۴۰ ج ۱ کمن و سطر ۱۸ ص ۸۵ ت)