شاغوری فتیان بن علی بن فتیان بن نمال
ج ۳، ص ۱۵۹–۱۶۰
ریحانة الادب
ج ۳، ص ۱۵۹–۱۶۰
شاغوری فتیان بن علی بن فتیان بن نمال
- اسدی حنفی دمشقی، معروف بشاغوری و معلّم، ادیبی است فاضل شاعر ماهر، ملقّب بشهاب که در خدمت ملوک و مدّاحی ایشان و تعلیم و تربیت شاهزادگان زیسته و بهمین جهت بمعلّم نیز معروف میباشد. دیوان شعرا و حاوی مقطّعات شیوا، اشعارش مطبوع و دارای معانی طریفه مبتکره است، دیوان کوچک دیگری هم دارد که تمامی رباعیّات خود را در آن جمع کرده و از آن جمله است:
[۱] - شاعر- در عرف و لغت معروف، در اصطلاح رجالی عبارت از حسین بن محمد بن جعفر، حطیه، خویلد بن حارث و بعض دیگر بوده و شرح حال ایشان موکول بدان علم است.
الورد بوجنتیک زاه زاهر و السحر بمقلتیک واف وافر
و العاشق فی هواک ساه ساهر یرجو و یخاف فهو شاک شاکر
وفات فتیان وقت سحر بیست و دویم محرم ششصد و پانزدهم هجرت در دمشق واقع شد، در مقابر باب الصغیر مدفون گردید و نسبت شاغوری بعمارتی شاغورنام است در خارج دمشق.
(کف و ص ۴۴۴ ج ۱ کا و غیره)