سامانی میرزا حسن
ج ۲، ص ۴۱۵
ریحانة الادب
ج ۲، ص ۴۱۵
سامانی میرزا حسن
- شیرازی، پسر قاآنی معروف، از فضلای اواخر قرن سیزدهم هجرت میباشد که در حساب و هندسه و حکمت طبیعی و لغت فرانسه دستی توانا داشت، قریحه شعریّهاش نیز ممتاز بود، در سال هزار و دویست و هشتاد و پنج هجری قمری درگذشته و از او است:
باز ز سوی گلستان باد بهار میرسد نفحه نافه تبت یا ز تتار میرسد
باد بهار گویی از طرّه یار میرسد لخلخهسای میوزد غالیه باز میرسد
از بر شاخسارها نغمه سار میرسد وز سر سرو دمبدم صوت هزار میرسد
همچو بعشق خوشقدان ناله زارزار من بلبلکان بگلستان، نغمهسرای آمده
نغمهشان ز لوح دل، زنگ زدای آمده طوطیکان بباغ در، سبز قبای آمده
صلصلکان براغ در، گرم نوای آمده در گوش از نوایشان، ناله نای آمده
قمریکان چو مطربان نایبنای آمده گاه شده کمانهکش گاه شده چغانه زن
(ص ۲۰۳ ج ۲ مع)