راغب قمی یا راغب کاشانی حکیم عبد اللّه
ج ۲، ص ۲۹۳–۲۹۴
ریحانة الادب
ج ۲، ص ۲۹۳–۲۹۴
راغب قمی یا راغب کاشانی حکیم عبد اللّه
- پسر حکیم اسمعیل، از افاضل قرن یازدهم هجرت و اوایل قرن دوازدهم را نیز دریافته است. در اکثر علوم متداوله ماهر بود، اغلب خطوط را خوب مینوشت، شعر خوب میگفت، نخست براغب متخلّص
بوده و در اواخر بوحدت تخلص میکرد و از او است:
وحدت نتوانی چو عیانش دیدن با دیده مجوی جسم و جانش دیدن
معشوق بشیرینی شکّر خواب است تا دیده نبندی نتوانش دیدن
نیز در تاریخ جلوس شاه صفی صفوی معروف بشاه سلیمان که سال هزار و هفتاد و هفت از هجرت است قصیدهای گفته که هر مصراع آن تاریخ ابجدی جلوس است و از آن جمله فقط دو بیت ذیل را در تذکره نصرابادی نقل کرده است:
مژدهها از گلشن ایمان چو گل سرزد صفی دم چو صبح از نور رأی اهل حیدر زد صفی
سنجها گردون ز شادی زد بمهر و مه بهم از دوال کام تا طبل سکندر زد صفی
هر مصراع بحساب ابجدی- ۱۰۷۷.
مخفی نماند که راغب در اصل کاشانی بوده لکن بجهت کثرت اقامت در قم بقمی شهرت داشته است. (ص ۳۶۴ و ۴۷۸ تذکره نصرآبادی)