ذو اللسانین حسین بن ابراهیم
ج ۲، ص ۲۷۱
ریحانة الادب
ج ۲، ص ۲۷۱
ذو اللسانین حسین بن ابراهیم
- نطنزی، از ادبای قرن پنجم هجرت میباشد که به بدیع الزمان ملقّب و بابو عبد اللّه مکنّی بود، بهردو زبان عربی و پارسی شعر میگفته و بدو منسوب است:
اسوء الامة حالا رجل عالم یقضی علیه جاهل
ایضا:
العز مخصوص به العلماء ما للانام سواهم ما شائوا
ان الاکابر یحکمون علی الوری و علی الاکابر یحکم العلماء
کتاب دستور اللغة از تألیفات اوست که مختصر و مفید و حاوی شرح لغات مهمّه میباشد، در دیباچه آن قواعد صرف و نحو و اوزان زبان عرب را شرح داده و صیغ مشتقات ابواب را نیز در جدولی ضبط کرده است و یک نسخه خطّی آن بشماره ۴۴۵۶ در کتابخانه مدرسه سپهسالار جدید تهران موجود میباشد. وی بسال ۴۹۷ یا ۴۹۹ ه قمری (تصز یا تصط) درگذشت. نطنز با دو فتحه شهری است کوچک در بیست فرسخی اصفهان.
(صد و فهرست مدرسه سپهسالار و اطلاعات متفرقه)