دینوری احمد اسود بن محمد
ج ۲، ص ۲۵۲
ریحانة الادب
ج ۲، ص ۲۵۲
دینوری احمد اسود بن محمد
- مکنّی بابو العباس، از عرفای قرن چهارم هجرت میباشد که بعلوم ظاهری و باطنی عالم، بسیار عابد و زاهد و از مصاحبت مردم متنفّر و مرید ممشاد دینوری بود، از مصاحبت مشایخ دیگر نیز بفوائد بسیاری نائل آمد، درمیان این طبقه بزهد و تقوی و کرامت معروف و سالها در دینور و بغداد و نیشابور و ترمد علی الترتیب مشغول ارشاد شد، عاقبت در سمرقند اقامت گزیده و بارشاد و موعظه پرداخت تا بسال سیصد و چهل تمام یا شصت و شش یا هفت از هجرت در همانجا درگذشت و غلام سرور هندی در تاریخ آن موافق هرسه قول گوید:
احمد اسود چون از دنیا برفت عقل سال نقل آن عالی مکان
گفت احمد زاهد دینور- ۳۴۰ گو باز هادی عابد دینور- ۳۶۷ خوان
سرور احمد فنا فی اللّه- ۳۴۰ گو هم جمال الاصفیا احمد- ۳۴۰ بخوان
یافت آخر دل ز احمد پادشاه- ۳۶۶ سال وصل آن شه شاهنشهان
(ص ۵ ج ۲ خه و ۶۴ ج ۴ مه)