دمیاطی احمد بن محمد بن عبد الغنی
ج ۲، ص ۲۲۹–۲۳۰
ریحانة الادب
ج ۲، ص ۲۲۹–۲۳۰
دمیاطی احمد بن محمد بن عبد الغنی
- شافعی، دمیاطیّ المولد و المنشأ، مشهور به بنّا (با تشدید) در مولد خود شهر دمیاط بزرگ شد،
* چنانچه اولی را بحکم ظاهر کلام معجم المطبوعات دمنهور الوحش نامند و بعض از موصوفین بنسبت دمنهور را که ظاهرا همان اولی است مینگارد.
[۱] - دمیاط- بنوشته مراصد (بدون ضبط حرکه) شهری است قدیم مابین مصر و تنیس*
پیش مشایخ آنجا بتحصیل علم پرداخت، پس بحجاز و قاهره رفت، در علم حدیث و اکثر فنون دیگر بمقامی عالی رسید و قدم بسیروسلوک و تجرّد گذاشت. آخرین کسی است که در تشیید مبانی طریقت نقشبندیّه رنجهای بسیاری را متحمّل شد تا بسال ۱۱۱۷ ه قمری (غقیز) درگذشت و از تألیفات او است:
۱- اتحاف البشر فی القرائات الاربعة عشر که کثرت اطّلاعات علمی و قدرت فضلی او را بهترین دلیل است و ظاهر معجم المطبوعات آنکه چاپ نشده است ۲- اشراط الساعة ۳- اتحاف فضلاء البشر بالقرائات الاربعة عشر که گاهی به منتهی الامانی و المسرات فی علوم القرائات نیز موسوم است. در مصر چاپ شده و ظاهر کلام معجم المطبوعات آنکه این کتاب غیر از اتحاف البشر مذکور است ۴- منتهی الامانی که مذکور شد. (ص ۸۸۵ مط)