خویی ناصر بن احمد بن بکر
ج ۲، ص ۱۹۶–۱۹۷
ریحانة الادب
ج ۲، ص ۱۹۶–۱۹۷
خویی ناصر بن احمد بن بکر
- مکنّی بابو القاسم، ادیب نحوی فقیه شاعر بود، نحو را از ابو طاهر شیرازی و فقه را از ابو اسحق شیرازی فراگرفت، مدتی در آذربایجان قضاوت کرد، مرجع فنون ادبیّه و محل استفاده اهل فضل بود، از اطراف و جوانب حاضر حوزه او میشدند و شرح لمع ابن جنی از مصنّفات او میباشد و از او است:
نصیر ترابا کان لم نکن و عاة العلوم رعاة الامم
فتبا لعیش قصیر الدوام و وجدان حظ قریب العدم
در ربیع الاخر سال ۵۰۷ ه قمری (ثز) در حدود چهل و دو سالگی درگذشت.
(ص ۲۱۱ ج ۱۹ جم)