مدخل ریحانة الادب

امرؤ القیس جندح یا سلیمان بن حجر بن حارث بن عمرو

ج ۱، ص ۱۷۵–۱۷۶

ریحانة الادب

ج ۱، ص ۱۷۵–۱۷۶
امرؤ القیس جندح یا سلیمان بن حجر بن حارث بن عمرو کندی مکنّی بابو وهب، اشعر شعرای زمان جاهلیّت بود که بر تمامی فحول ایشان برتری داشت. بپاره‌ای نکات و معانی لطیفه و ظریفه و مبتکره ملتفت شده و مورد حیرت و استحسان دیگران گردیده و در این مسائل بدو اقتفا جسته‌اند، او یکی از اصحاب معلّقات سالف التّرجمه میباشد که معلّقه او اشهر معلّقات بوده و حاوی هشتاد بیت میباشد
که اولش این است: قفانبک من ذکری حبیب و منزل‌ بسقط اللوی بین الدخول فحومل‌ دیوان شعری هم دارد که در سال ۱۸۳۶ م در پاریس چاپ شده است. نسب او بملوک کنده، از اهل نجد می‌پیوندد و پدرش حجر، حکمران بنی اسد بود و عاقبت با نیرنگ و حیله وی را کشتند، امرؤ القیس بخونخواهی پدر قیام کرد، لکن بجهت عدم مساعدت قبیله‌اش بمرام خود نائل نگردید، ناچار بقیصر روم (پرستینیانس) پناهنده شد و مدایحی درباره وی انشاد نمود، لکن یکی از بنی اسد او را به هجو و بدگویی قیصر متّهم داشت، قیصر هم بنام خلعت شاهانه، پیراهن زهرداری بدو فرستاد، همینکه دربرش کرد، پوست بدنش ریش شد و از اثر زهر ریخته و جان داد، پس بامر قیصر مجسمه چوبین او را درست کردند و بر سر قبرش که در آنکارا میباشد نهادند، همان مجسمه تا زمان مأمون عباسی باقی بود و مأمون آن را دیده است. بهمین سبب ریش شدن بدنش بوده که او را ذو القروح نیز می‌گفتند ولی بزعم بعضی در آنکارا با اجل حتمی خود مرده است و ذو القروح گفتن بجهت آن بود که بعد از ورود بآنکارا بیمار شد و بدنش قرحه و آبله برآورد و موافق آنچه در بعضی از کلمات قصار حضرت امیر المؤمنین ع و دیگر کتب مربوطه مذکور است او را ملک ضلیل نیز می‌گفته‌اند زیرا که در تمامی عمر خود مضطرب و سرگردان بود و فوت او در سال ۵۶۶ م میباشد. از آن‌رو که بصید و شکار رغبتی تمام داشت بدینجهت اغلب اشعارش در وصف شکار و مرکب و نیزه و امثال آنها میباشد. امرؤ القیس بمعنی مرد شدت است که امرؤ بمعنی مرد و قیس بمعنی شدّت میباشد و یا موافق بعضی امرؤ بمعنی عبد و قیس نام بتی بوده است. (اطلاعات متفرقه)

گزارش اشکال یا پیشنهاد