مدخل مؤلفین کتب چاپی فارسی و عربی

ابو الحسن علی بن قلوع فرخی سیستانی

ج ۴، ص ۳۳۱–۳۳۳

مؤلفین کتب چاپی فارسی و عربی

ج ۴، ص ۳۳۱–۳۳۳
ابو الحسن علی بن قلوع فرخی سیستانی: (- ۴۲۹ ق) پدرش از ملازمان دربار امیر خلف حکمران سیستان بود، فرخی بتحصیل علوم پرداخت و در علوم ادبیه کامل گشت موسیقی نیز بیاموخت و طبعش روان شد. اشعار عذب بدیع گفتن گرفت و بزرگان بدو رغبت کردند
و مصاحب و منادم اکابر گشت اشعار نیکو گفتی و بصوتی دلجو بخواندی و چنگ نواختی تا کارش بالا گرفت بمراتب پست سر فرود نیاورد. زیرا منعمی دهقان که حکیم خدمتش کردی مردی دنی الطبع بود به هر سالی دویست کیل پنج منی فرخی را غله دادی و صد درم سیم نوحی و از این بیشتر در میان نبودی. فرخی زنی خواست از موالی خلف و خرج وی بفزود و بدان دخل وفا نکرد و وی را چاره نماند و از خواجه ناامید شد و بخیال مهاجرت افتاد و نزد ابو المظفر طاهر چغانی حاکم بلخ رفت و در مقابل سرودن قصیده امیر بلخ اسب و ساخت و خیمه و استر و جامه و گسترونی باو بخشید تا مردی با سامان شده با تجمل بدربار سلطان غزنوی رفت و از معاف و فحول ندما و شعرای خاصه و ملازمان زبده گشت و در جایزۀ مدایح او را بمبلغ‌های خطیر مخصوص داشت تا کار وی بدانجا رسید که در سفر ثروت و سامان امیرانه با خود حرکت دادی و نوشته‌اند که بیست غلام زرین کمر در قفای او برنشستند و ایاز و اویماق که محبوب سلطان آفاق بود با وی مهربان و دوست گشت و در مجالس خاص با یکدیگر بودندی. وقتی سلطان از راه رشک از حکیم برنجید و وی را بغضب و حرمان از حضور خود دور کرد تا بقصائد عذرآمیز بر سر رحم و عفو آمد. حکیم فرخی را در شاعری طرزی مرغوبست و تغزلات شیرین عاشقانۀ مسرت‌انگیز دارد، سخن وی سهل و ممتنع است وی در میان مدایح‌گویان زمان خود چنانست که سعدی در غزل‌سرایان زمان. رشید الدّین وطواط در حدایق گوید سهل ممتنع در عرب مخصوص ابو فراس و در عجم
خاصۀ فرخی است. بسال ۴۲۹ ق در گذشت. (مجمع الفصحا ج ۱ ص ۴۳۹).

مدخل‌های بی‌شمارۀ ذیل آن

گزارش اشکال یا پیشنهاد