واجب الوجود است. فصل صفات ثبوتیه، فصل علم باری، فصل بیان حیات، فصل ارادة حق، فصل در بیان عینیت صفات حق با ذات، فصل منزه بودن حق، فصل در قضا و قدر، فصل در بیان حکمت باری، ارسال پیامبران، عدم امکان وجود دو امام معصوم در یکزمان، غیبت امام، ایمان، در عدم ایجاد عالم به طریق لهو و لعب، ایجاد ارواح، عقول و نفوس ملکیه، آفریده، اتحاد روح و جسد؟، عذاب و عقاب... نسخۀ مجلس در همین فصل افتادگی مییابد.
آغاز: الحمد لله الذی ابدع نظام الوجود، و اخترع ماهیات الاشیاء... شریفترین کلامی که صور مراد قیاس.
مجلس ۸۵/۳۵-۸۶ ش (۳) ۱۲۰۷۵؛ مرعشی - اشکوری ۳۲۷/۱۸ ش ۷۱۸۹ گویا نوشتۀ پیرامون محرم ۱۲۰۵ ق.
روضة المواعظ.
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
گلستانه، احتشام الادباء، سید علی اکبر، زنده در ۱۳۱۰ ق در اخلاق.
زندگینامۀ پیامبر و امامان.
با سربندهای «مجلس» نگاشتۀ ۱۳۱۰.
مجلس مجلس است: جلد اول در نبوت و احوال پیامبر (ص). جلد دوم در مورد علی (ع) و امامت. جلد سوم در اخلاق است.
قم، مسجد اعظم ۲۱۴ (۳ نسخه) ش:
۳۸۶، ۳۸۷، ۳۸۸.
روضة الواعظین، ترجمه
←حلیة الموحدین. زوارهای.
الروع علی اهل الهواء و البدع.
از عبد الرحیم. در ۱ «مقدمه» و ۴ «فصل» بنام «الروع علی اهل الهواء و البدع» (دیباجه). نام نگارنده به همان گونه و نام کتاب تنها «الروع» در پایان نیز آمده است. مطالبی است دینی و عرفانی، با نام منابع، که بیشتر از کتابهای پیشینیان است، از تازهترین آنها «سلوک الطریق اذا فقد الرفیق» (هف). از متقی (د ۹۷۵ ق/ ۱۵۶۷ م.) است. بیشتر برحسب منبع مطالب را به زبان فارسی و یا عربی آورده است.
مقدمه در تعریف سنت و جماعت، فصلها در متن شماره ندارد: فصل فی مدح اهل السنة و ذم اهل البدعة... فصل فی حرمة الغناء و الرقص.
آغاز: الحمد لله الذی هدانا باتباع السنة و الجماعة، و کرمنا... اما بعد، فهذا نبذة لدفع الملاحدة و المبتدعین.
مشترک ۱۱۱۲/۲(۱ نسخه).
گنج ۵۱۲/۳.
رؤیت باری:
رساله در.... گویا از سید چراغ شاه، که نام او در پایان به گونۀ نگارنده آمده است.
در دیباجه روی سخن به مولانا مولوی سعد الدّین صاحب میگوید، که «اعتراضنامه» ی سامی در خصوص رؤیت، که جناب مخدومی نگاشته بودید خواندم. و از فحوای کلام برمیآید که آن رساله در رد کسی نوشته شده بوده است، و نگارندۀ رساله ما، میخواهد در همان زمینه مطالبی بر آن بیفزاید. در آن از «صوارم الهیة» سید دلدار علی لکهنوی و «حدیقۀ سلطانیه» ی فرزندش سید حسین لکهنوی (د ۱۲۷۳ ه/ ۶-۱۸۵۷ م) (ذریعه ۳۸۴/۶) یاد شده است.
مسئلۀ کلامی است با دیدی شیعی،