سراج منیر در حرمت سماع و مزامیر
ج ۹، ص ۳۴۳
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۹، ص ۳۴۳
سراج منیر در حرمت سماع و مزامیر.
گویا از ابو المکارم (نوشاهی).
در اواخر صفر ۹۸۴ ه/ ۱۵۷۶ م. در ناروا بودن سرود و مزامیر. با سربندهای «فصل»: در حرمت سرود و تغنی از قرآن، در شریعت مقرر شده که مجرد سرود، لهو و حرام است، روایات مذاهب ائمۀ ثلاثه در تحریم سرود و مزامیر، فتوا در هدم دم آنکس که سرود و مزامیر را مباح گوید، در اقوال صوفیان، استدلال مبدعه بر اباحت سرود و مزامیر، حرمت خواندن قرآن با الحان و سرود حرمت رقص.
آغاز: حمد له. اما بعد، بدانکه استماع سرود و مزامیر بر همۀ مکلفان حرام است، و در این باب ائمۀ دین و علمای مسلمین را اتفاق است.
مشترک ۱۱۱۴/۲(۱ نسخه).
نوشاهی، موزه ۱۷۶ نوشتۀ ۱۲۹۵ ق.