ترجمۀ منهاج الکرامة
ج ۹، ص ۲۱۷–۲۱۸
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۹، ص ۲۱۷–۲۱۸
ترجمۀ منهاج الکرامة.
متن از علامۀ حلی، جمال الدّین حسن (۶۴۸-۷۲۶ ق/ ۱۲۵۰-۱۳۲۵ م) در ۶ «باب»: ۱ - اثبات امامت، ۲ - اثبات حقانیت شیعه، ۳ - دلایل بر امامت حضرت علی (ع) و بابهای دیگر را در همان زمینه به کوتاهی پرداخته است.
برگردان فارسی از سید نعمت الله رضوی مشهدی [مرعشی] که کار خود را به «معتمد و امین ملوک هند و چین نظام الملک»، هنگامی که برای زیارت آمده بود، و تحف و هدایای بسیار با خود آورده بود [همانجا] پیشکش کرده است.
روزگارش به دست نیامد، جز آنکه در مجموعهای جای دارد با تاریخ ۱۰۴۵ تا ۱۰۴۹ ق. (← ترجمۀ کشف الغمة، هف ۱۵۹۳/۳ از نعمت الله فرزند قریش رضوی مشهدی، از سدۀ ۱۰ ق).
آغاز: حمد بیحد و شکر بیعد، محمود را سزد که آل محمد را (ص) به محض جود
مسند امامت اقامت فرمود.
ذریعه ۱۷۲/۲۳ «منهاج الکرامة»، متن، همانجا ۱۷۳ منهاج الکرامة فی...» همین ترجمه؛ اعلام ۱۴۷۸/۲ علامۀ حلی، همانجا ۱۵۳۲/۳ نعمت الله رضوی مشهدی؟؛ فهرستواره ۱۵۹۲/۳ «ترجمۀ کشف الغمة»؟.
مرعشی - اشکوری ۱۸۶/۸ ش (۷) ۳۰۰۸.
آصفیه، ش ۱۳۸۸ به نقل از ذریعه.