مراتب سته
ج ۸، ص ۸۶۲
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۸، ص ۸۶۲
مراتب سته. منسوب به عبد الرحمن جامی
(د ۸۹۸ ق/ ۱۴۹۲ م). از بررسی نوشاهی (ترجمۀ جامی حکمت، تکمله ۴۲۵) برمیآید که این گفتار گزیدهای است با دستبردگیهایی از مقدمه و هفت فصل آغاز «نقد النصوص» او (هف).
در وحدت وجود و شش مرتبۀ آن، نخست به عربی در ۱۲ سطر همۀ مراتب را گفته، سپس ترجمۀ گستردۀ آنها، و در میانه سربندهای «فایده» ۱ - مرتبۀ غیب یعنی تعین اول، یعنی عقل کل، ۲ - مرتبۀ غیب دوم، یعنی تعیین ثانی، یعنی تحقق اشیاء، ۳ - مرتبۀ ارواح، یعنی ظهور اشیاء کونی، ۴ - مرتبۀ مثال، یعنی وجود اشیا کونیۀ لطیفه، ۵ - مرتبۀ اجساد، یعنی مرتبۀ وجود اشیای کونیۀ مرکبۀ کشفیه، ۶ - مرتبۀ جامع جمیع مراتب یعنی حقیقت انسان (← ابجد العشق، که گزارشی است بر این گفتار، و تکمیل العرفان که در همین زمینه است).
آغاز ۱: هو الموجود لا غیره و المرئی مظهره، ما فی الوجود الا عین واحدة.
آغاز ۲: ما فی الوجود الا عین واحدة، هی عین حقیقة الحق.
مشترک ۱۸۹۹/۳(۶ نسخه)؛ «نقد النصوص فی شرح الفصوص» با مقدمه و تصحیح ویلیام چیتیک؛ پیشگفتار سیّد جلال الدّین آشتیانی؛ اعلام ۴۱۳/۱؛ مشار، مؤلفین ۷۹۸/۳.
مخطوطات دیوبند ۶۵/۲ «مراتب سته»؛ گنج ۷۹۲/۲ «مراتب: رساله در...»؛ نوشاهی، موزه ۲۶۷.