مرآة العابدین
ج ۸، ص ۸۵۳
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۸، ص ۸۵۳
مرآة العابدین. ناشناسی که شاید نامش در بخش افتادۀ دیباچه بوده.
به نثر آمیخته به نظم.
دربارۀ نیایشها با دیدی صوفیانه که بیشتر معنوی است و نه صوری. با گواه آوردن از بزرگان آن گروه: جنید، خواجه محمد پارسا، ابو الحسن خرقانی، امام غزالی، عطار و از همه بیشتر مولوی و «مثنوی» او. آغاز میشود به: شرط اول عبادتها طهارت است، شرایط صوری معلوم است. اما شرایط طهارت معنوی بیان کرده خواهد شد. سپس قبلۀ باطن و معنی. در پایان گوید: و کیفیات فقهیه ذکر کرده نشد، که در کتب به غایت بسیار است... و قصر کرده شد بر بیان کیفیت حفظ آگاهی در نماز... و نامیده شد به مرآة العابدین.
آغاز: الحمد لله الذی جعل الصلاة تبصرة و تذکرة للقلب... بعده، بدانند طالبان صادق و مستفیدان.
مشترک ۱۸۹۱/۳.
گنج ۷۸۷/۲.