محبت
ج ۸، ص ۸۳۱
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۸، ص ۸۳۱
محبت: (محبتنامه): رسالة فی معنی المحبه.
از شاه داعی شیرازی (د ۲۲ ج ۱ / ۸۷۰ ق/ ۱۴۶۵ م). در دیباچه با ستایش بسیار از مخدوم و مخدومزاده میرزا محب الله یاد میکند، که از وی خواست به رسم کتابخانۀ او رسالهای بپردازد. و وی این را ساخت. در «شمه» ای و ۳ «شمامه» و چند «رایحه» و «نفحه» ای به نثر آمیخته به نظم: شمه. محبت به لسان عامه میل نفس است، شمامۀ یکم به بیان ارباب شریعت، در هفت «رایحه»: ۱ - قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اَللّٰهَ فَاتَّبِعُونِی، ۷ - بر هر تقدیر که شأن و نزول مقرر دارد. شمامۀ دوم. محبّت به عبارت ارباب طریقت، در چهار رایحه: ۱ - در محبت روندگان این راه، ۴ - در رحمت حق. شمامۀ سیوم محبّت به اشارت ارباب حقیقت و درد، نیز چهار رایحه:
۱ - در محبّت این طایفه به مقتضای لا موجود إلاّ الله، ۴ - در سر رحمت و الله غفور رحیم.
نفحه: چون محب محبوب را تاج خلافت نهاد.
آغاز: حمدی که مر محبت جمیل اللسان و خلیل البیان از عین محبت... و بعد، در سحرگاهی که سلسلهجنبان ینزل الله.
مشترک ۱۸۷۵/۳؛ نفیسی ۳۱۱/۱؛ صفا ۳۳۳/۳-۳۴۲ که در این دو از این کار نام برده نشده است.
گنج ۷۸۳/۲.
دایرةالمعارف ش (۴۱) ۹۷۷ و (۴۸) ۱۱۶۴ (مکرر ش پ) عکسی.