آغاز: حمد و سپاس که از حصر گزارش اعلام لسان.
ایوانف ۱۲۸۶.
*سلک السالکین.
ن. در مجموعهای از سدۀ ۱۱ ق.
آغاز: لا احصی ثناء علیک.
استانبول، دانشگاه ۳۵۸.
*سلک السلوک.
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
از ضیاء الدّین نخشبی دهلوی بدایونی (د ۷۵۱ ق/ ۱۳۵۰ م). در دیباچه نام نگارنده و کتاب آمده و میگوید همۀ مطالب کتاب دربارۀ عشق و فریفتگی است، با ترتیب ظاهری سروکاری ندارد، بلکه نظم باطنی برقرار است. و هیچ مطلبی جز سلوک دربرندارد. در ۱۵۱ «سلک» و سربندهای «بشنو»: سلک ۱ - در بیان توبه، ۲ - مقام، ۳ - حال، ۴ - وجد، ۵ - تواجد، ۱۰ - صحو و سکر، ۲۰ - دنیا بر دو نوع است، ۳۰ - اختیار؛ هیچ مخلوقی از انسان ضعیفتر نیست، ۴۰ - مردانی که در راه دین ناقصاند، زنان بر آنها شرف دارند، ۵۰ - گوشهنشینی و بینیازی، ۶۰ - انواع اطاعت و فرق میان متقی و تایب، ۷۰ - قرب بیبلا نبود، ۸۰ - جای راحت ز چرخ رنج طلب، ۹۰ - دوستی دوستی حق است، ۱۰۰ - زیان ترجیح دنیا بر دین، ۱۰۰ - شقیق بلخی، ۱۵۱ - بقای عالم از برکت صالحان است، در دهلی، ۱۳۱۳ ق، چاپ سنگ شده، و این واپسین بکوشش دکتر غلام علی آریا از روی ۷ نسخه تهران، ۱۳۶۹ خ، ۳۹ + ۲۶۱ ص چاپ شده است.
آغاز: حمدی که از عطر روائح او، ارواح اولیا معطر گردد...
مشترک ۱۵۵۳/۳(۳۵ نسخه)؛ نسخهها ۱۱۹۹/۲(۳ نسخه)؛ پیشگفتار چاپ آریا و فهرست کارهای نخشبی؛ ذریعه ۱۱۷۹/۹ «دیوان نخشبی»؛ اعلام ۱۲۰۷/۲؛ ایضاح المکنون ۲۳/۲ «سلک السلوک؛ صفا ۱۲۹۴/۳؛ مشار ۳۰۶۱/۳ چاپ دهلی؛ مشار، مؤلفین ۵۶۳/۳ برای کارهای چاپیش؛ علمای هند ۹۷؛ نفیسی ۱۸۵/۱؛ خزینه ۳۵۱/۱؛ اخبار الاخیار ۱۱۱ تا ۱۱۵؛ بزم صوفیه ۳۰۳ تا ۳۰۸.
سنا ۲۸/۲؛ مجلس ۱۶۳/۱۰؛ مجلۀ نور علم ۹۵.
اته ۱۸۳۷، ۱۸۳۹؛ ازبکستان، تاشکند ۲۲۸/۳، همانجا ۳۸۴/۸؛ افغانستان، موزه ۱۴۰؛ ایوانف ۱۲۰۰، ۱۲۰۱، ۱۲۰۲، ۱۲۰۳؛ بشیر حسین، شیرانی ۲۲۸/۲؛ بلوشه ۷۱؛ تاجیکستان، ملی ۵۲/۱؛ تاشکند، فارسی (بیرونی) (۱) ۷۵ (۸ نسخه، کهنترین آنها ۱۱۳۶ ق)؛ دیال سنگه ۱۳۰/۲؛ عباسی ۱۵۳/۱؛ فرهنگستان ۳۱۴/۱(۲ نسخه)؛ فرهنگستان، نامگو، فارسی ۲۴۰؛ قاهره، دار الکتب ۳۰۴/۱؛ کتابخانه، تسبیحی ۸۳/۱، ۱۴۸؛ گنج، ۷۱۱/۲ (۸ نسخه)؛ موزۀ بریتانیا، چاپی ۷۴۴؛ نوشاهی، موزه ۲۳۳ (۳ نسخه).
*سلک الشریعة.
از خلیل الرحمن فرزند حافظ حسین فرزند حافظ لعل، که روزگارش به دست نیامد. در رد «توفیقیه صغری» از خدابخش ملتانی (هف)، که آن را مخالف شرع میدانست، دست به دامان (آثار) شیخ احمد سر هندی (مجدد ۱۰۳۵ ق) زده و آن را شرحی بدینگونه کرد (دیباچه). در احکام شریعت مانند