*سعادتنامه. از سلطان محمد فرزند حیدر محمد،
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
نعمت اللهی گونابادی، معروف سلطان علی شاه (د ۱۴۳۱/۱۳۲۷ م). در ۱ «مقدمه» و ۱۲ «فصل» و ۱ «خاتمه». در تحصیل سعادت با دید شیعی صوفی، و در پایان گروهی از بزرگان اهل تشیع که آنان را صوفی میشمارد آورده.
چاپ: تهران، ۱۳۴۰ ق، ۵۱۸ ص.
(← بخش فلسفۀ عملی).
بیفزایید: مجلس ۴۶۲/۳۸ ش ۱۴۳۳۳.
*سعادتنامۀ امام غزالی:
رسالۀ روح: نورنامه.
ن. در ماهیت روح، بر پایۀ کارهای کهن صوفیانه.
آغاز: بیان تنوع روح و ماهیت و اوصاف و تجلیۀ روح.
ایوانف ۱۳۲۶/۱
*سعیدنامه.
سعید فرزند ابو بکر (انجامه). که روزگارش نیز به دست نیامد. سرودههایی از سعدی، مولوی، حافظ و جامی دارد. نسخۀ ایوانف از سدۀ ۱۲ شناسایی شده. گفتاری است بلند اخلاقی عرفانی در ۴۱ «باب»، به نثر آراسته و نظم. و سربندهای کوتاه «ای سعید».
آغاز: الحمد لله... ای حبیب مفهوم سعید نامه مثل کحل مکی است.
ایوانف ۱۳۴۱.
*سعدیه.
مناقب سعدیه. از حسین فرزند میر حسین حسینی سرخسی، سدۀ ۱۰ ق. مناقب و مقامات خواجه جویبار ثانی خواجۀ کلان سعد است. نگاشته ۹۸۴ ق.
آغاز:ابتدای صفحه با نام خدابه که شد صفحه بدین نام ابتدا...اما بعد، کمینه حقیر بیبضاعت و فقیری (!) حالی از استطاعت.
نفیسی ۲۱۶۷/۳؛ تاشکند، فارسی، (۱) ۷۲ (۴ نسخه، کهنترین: ۱-۹۸۴ ق، ۲-۱۱۲۳ ق...).
ازبکستان، تاشکند ۳۲۴/۳(۳ نسخه)، همانجا ۲۳۳/۱۰.
*سفر:
رسالۀ سفر. از مجد الدّین بغدادی، ابو سعید شرف فرزند مؤید فرزند ابو الفتح، از بغدادک خوارزم، افکنده شده به جیحون ۶۰۶ یا بهتر ۶۱۶ ق. در سفر خواص از جهان خاکی به جهان ملکوت. و در آغاز آن میان سفر عوام و سفر خواص و سفر خاص الخاص جدایی دانسته است. (← مسافریه).
اعلام ۱۹۶۲/۳؛ صفا ۱۰۱۵/۲؛ نفیسی ۱۱۵/۱، همانجا ۷۲۳/۲.
*سفرنامۀ جهانیان جهانگشت
←بخش سفرنامهها ۱۰۲/۱.
پوزش اصلاح شود: سطر ۲۱، مدرس ۴۴۸/۱ خوانده شود: مدرس ۴۸۶/۱.
*سفرنامۀ روح:
صحت و مرض. فضولی - بخش داستانها ۴۳۵/۱.
*سفر نک دساتیر.
شرح دساتیر دری زفان موسوم به سفر نک دساتیر. از تاج العلماء محمد نجف علی خان فرزند محمد عظیم الدّین جهجهری شاهجهانآبادی (د ۱۲۹۹ ق/ ۱ - ۱۸۸۲ م) چاپ دهلی، ۱۸۶۴ م، سنگی، ۱۹۴ + ۱۴ ص.
ذریعه ۱۱۷۳/۹ «دیوان نجف شاهجهانآبادی» و «شرح دساتیر» او، اعلام ۲۴۷۸/۳؛ مشار ۳۰۳۲/۳ «سفرنک...»، ۳۲۲۸ «شرح دساتیر...»؛ علمای هند ۲۳۶؛ مشار، مؤلفین ۵۴۳/۶.